17 Haziran 2008 Salı

gizli yüz

fotoğrafçı: rüyamın geri kalanını anlat bana... bir kere olsun uykudan huzurla uyanayım...
kadın: rüyalar tamamlanmaz ki hiç. hikâyeler tamamlanır.
(...) bazen bunu o kadar çok isterdim ki, senin bakışın benim bakışım olurdu. kederlilerin bulunduğu bir şehirde beni arıyordur diye düşünürdüm. ben de o şehirde olurdum., şimdi gazete kesiklerindeki yüzlere bakıyordur derdim.
o yüzlerin her biri benim yüzüm olurdu.
seni bazen öyle bir düşünürdüm ki, baktığın bütün dünya ben olurdum.
o zaman anlardım artık, beni değil, dünyayı istediğini.
(...) yanılmıyorum ben canım, değilim ben o aradığın yüz belkide . bazen getirdiğin fotoğraflara bakarken bakışını yüzümde hisseder, bir başkası, bambaşka biri olabilir miydim acaba diye düşünürdüm. o zaman birbirimize baktığımızda dünyayı değil, birbirimizi görürdük... kendimizi... dünyayı aramazdık...

Hiç yorum yok: