11 Eylül 2008 Perşembe

....

- Bakmamın bir sakıncası var mı?
- Hayır.
- Sıkılmış gibisiniz.
- Hayır, iyiyim.
- Ne yapıyorsunuz?
- Okuyorum.
- Bana bir içki ısmarlar mısınız?
- Elbette.
- Buraya sık gelir misiniz?
- Bazen, geçerken uğrarım.
- Neden okuyorsunuz?
- Benim işim bu.
-
İlginç,Birdenbire söyleyeceklerimi unuttum; bu bana çok sık olur.
Ne söylemek istediğimi bilirim. Neden söylemek istediğimi bilirim.
Ama konuşma zamanı geldiğinde, konuşamam.
-Nedeni yok, sadece konuşma olsun diye.
-Neden insanlar sürekli konuşmak zorunda?
Belki de bu kadar çok konuşmamalı,hayatı sessizce yaşamalıyız.
Ne kadar çok konuşursak, kelimeler de anlamlarını o kadar yitiriyor.
-Belki.Ama bu mümkün mü?
-Bilmiyorum.
-Bence konuşmadan yaşayamazdık.
-Ben konuşmadan yaşamak isterdim.
-Evet, güzel olurdu, değil mi?İnsanların birbirlerini
daha çok sevmeleri gibi.Ama maalesef mümkün değil.
-Aşk hakkında ne düşünüyorsunuz?
-Onun da üstesinden gelinmeli.
-Aşkın, hayatın tek gerçeği olması gerekmiyor mu?
-Bunun için, aşkın hep aynı gerçeği işaret etmesi gerekir.
Bu güne kadar hiç aşık olduğu şeyin ne olduğunu bilen birine rastladın mı?Hayır. Yirmili yaşlarında bunu bilemezsin.
Yaptığın tek şey,keyfi seçimlerde bulunmaktır.
"Seviyorum" kelimesi çoğu zaman fütursuzca sarf edilir.
Neyi sevdiğinden emin olmak için ihtiyacın olan şey ise, olgunluktur.

Doğruyu aramak!İşte yaşamın gerçeği budur.
Ve aşk eğer gerçekse,
ancak o zaman bir çözüm olur.


VİVRE SA VİE

Hiç yorum yok: