17 Şubat 2017 Cuma

Milan Kundera / Ölümsüzlük


"(-): Biliyorum. Beni yüzümle tanıyorsun, beni yüz olarak tanıyorsun ve hiçbir zaman başka biçimde tanımadın. Yüzümün bana ait olmadığı gibi bir düşünceye de sahip olamazsın. 
(/): Yüzünün sana ait olmadığını nasıl iddia edersin? Kim var yüzünün arkasında? 
(-): Aynaların olmadığı bir dünyada yaşamış olduğunu farz et. Yüzünü düşleyecektin. Yüzünü sendeki bir şeyin bir tür dışa yansıması gibi tasarlayacaktın. Ve sonra sana 40 yaşlarında bir ayna verildiğini düşün. Ne biçim bir dehşete düşerdin biliyor musun? Bütünüyle yabancı bir yüz görecektin! Ve şimdi reddettiğin şeyi açık seçik anlayacaktın:
Yüzün sen değilsin!"

Milan Kundera / Ölümsüzlük

2 yorum:

Day Day dedi ki...

Hikaye kalbinde dokunulmaz bir çığ gibi büyüyen gerçeklikten uzak anlarında dünyanın son bulur, Ve başladığı nokta senin ruhunun yansımasının kendi merkezinden tüm evrene yayılışıdır.

Dokunuşlar aldatır, görüntüler aldatır tamamen bir kurmacadır gerçek ve gerçektir kurmaca.

Anladığın anlarında hayatın yaşarsın belki de ve zaten yoksundur kendi varlığının içinde.

pisi dedi ki...

Kimi zaman yok olmak hiç olmaktan iyidir...